Relativiteit uitgelegd

Relativiteit is niet moeilijk te begrijpen, ik beschreef het alleen in het Engels ;P

Space=Time, this makes time a position.
Time is perceived as constantly changing positions.
Changing positions can only be observed by a conscious observer.
For something to be observed, LIGHT or lightspeed is needed to reflect back to the observer.
When the one observing (itself) travels at light speed [double meaning] the observer becomes light itself, and positions no longer seem to change at this point time comes to a halt and all merges into One.

Universum

Universum

Uni-ver-sum
Één tot zijn
Eenheid van zijn
Één zijn

Één ik ben (sum)
Ik maak alles één

Uni-versum
Één lied

Woorden kwetsen niet

Even voor de goede orde: woorden kwetsen niet.

Uitgesproken woorden zijn luchttrillingen, die doen geen pijn, tenminste niet totdat de frequentie en toonhoogte een bepaalde waarde overstijgen.

Geschreven woorden zijn symbolen op papier of oplichtende stipjes op een beeldscherm, die doen ook  geen pijn.

Je wordt niet gekwetst door woorden, je voelt je gekwetst...
Je wordt niet beledigd door woorden, je voelt je beledigd...

Tegenwoordig voelt iedereen zich om de haverklap gekwetst, beledigd of tekort gedaan, waarom?

Omdat een ander iets zegt wat niet in jouw straatje past? Iets wat jij ongepast, verwerpelijk, onrechtvaardig of ronduit fout vind? En wordt je daardoor gekwetst? tekort gedaan?

Wat gebeurt er werkelijk? Kunnen we nog wel onderscheiden wat er werkelijk gebeurt?

Een woord als symbool van een begrip is van zichzelf neutraal, het is een poging om iets werkelijks te duiden, het verwijst naar iets, een object, ding, ervaring of iets abstracts, maar het woord is nooit het ding waarnaar het verwijst zelf. Het is een pointer, een wijzende vinger...

Net zomin als dat het woord het ding is waar het naar verwijst, net zo min zijn gedachten wat je bent...

Dat wij onszelf vereenzelvigen met wat we denken triggert heel snel het idee dat we aangevallen worden als iemand anders andere gedachten denkbeelden of meningen communiceert. En deze aanval lijkt dus persoonlijk te zijn en wordt als kwetsend ervaren.

De ander, diegene die dit bij ons teweeg brengt wordt acuut als bedreiging ervaren en moet dus wel slecht zijn, dit gebeurt onbewust zonder dat we doorhebben dat wijzelf, door onze reactie, de oorzaak van het gekwetste gevoel zijn.

Het ligt dus altijd aan een ander maar.... daar zit de wereld dus wel vol mee.... anderen ;P

Het gedacht(te)en probleem

Het denken als probleem..

Kun je het denken controleren?
Wat is denken?
Hoe komt het dat denken zo dwingend lijkt?
Kun je denken weerstaan?
Kun je denken stoppen?
Wat denk je?
Denk je alleen maar dat het een probleem is?
Wat denkt?
Waar komen gedachten vandaan?
Van wie is een gedachte?
Wat bouwt een gedachte?
Waarvan is een gedachte gemaakt?
Kun je gedachten afbreken?
Kun je gedachten omvormen?
Wat zijn dwanggedachten?
Waarom blijven bepaalde gedachten zich opdringen?
Zijn gedachten puur mechanisch?

Tijd

Tijd wordt bepaald door plaats

Meditation

Meditation is not a skill

God

If God is Right,
what is Left?

God

God?

Er is geen God

God is

Waarnemen

Waarnemen is een mooi woord, letterlijk: "iets voor waar aannemen", dit reflecteert ook meteen de kern van dualiteit: een waarnemer en datgene dat waargenomen wordt, schijnbaar 2 entiteiten, maar..... is dit waar?

Zou er iets zijn als er geen waarnemer was?
Als je hier dieper op ingaat dat kun je misschien de onzin en tegelijkertijd de humor van deze gedachte inzien.
De waarnemer en het waargenomene zijn niet van elkaar te scheiden, net zoals de vader de zoon maakt en de zoon de vader.
je zou dus kunnen zeggen, en volgens mij doen ze dat ook in de quantummechanica, dat de waarnemer creëert, daar waar de aandacht naartoe gaat ontstaat iets, de waarnemer heeft scheppingskracht...

Waar begint dit alles?

Begint dit niet bij de eerste notie van, of gedachte aan een (separate, afgescheiden) entiteit, namelijk "ik"

Het idee van een individuele entiteit, een "ik", kan alleen standhouden als er een contrast is met iets wat "niet ik" is.

IK <-> NIET IK

Zie hier dualiteit....

De "ik" die ik denk dat ik ben, al datgene waarvan ik geloof dat het mij definieert, de afscheiding van "de rest", het externe dat mij bedreigt, is dat allemaal wel waar? Of neem neem ik een gedachte, een idee, een illusie voor "waar aan"? ;-)

Heb ik een keuze? .....over vrije wil.

Over vrije wil, wat het is en of ik, als individu, werkelijk vrij ben en over zelfbeschikking beschik zijn hele boeken geschreven en filosofische verhandelingen gepubliceerd.

Heb ik werkelijk de macht om over (mijn) leven te beschikken?
Zouden we dan niet bij het begin moeten beginnen en ons deze vraag stellen:

Heb ik mijzelf gemaakt?

Het eerste automatische antwoord wat je op deze vraag krijgt is: nee, mijn ouders hebben mij gemaakt... en dit lijkt hen de macht van de schepping toe te dichten.

Maar als je verder kijkt, hebben jouw ouders zichzelf gemaakt? Weer is het antwoord nee en krijg je een idee over de oneindigheid van deze vraag.

Wanneer je uiteindelijk tot de conclusie komt dat jezelf geen deel hebt aan het begin van de schepping, en je niet door jezelf geschapen kunt zijn, en geen hand in jouw eigen begin hebt, hoe kun je dan nog de conclusie trekken dat jezelf de regisseur van je eigen leven bent.

Het woord "eigen" is hier de verwarring zaaiende factor, "mijn leven" lijkt te duiden op een bezit, een bezit voortgekomen uit de illusie van los staan van de bron, als of dat mogelijk zou kunnen zijn ;-)