Zijn, Sein, DaSein, Being, Zen

Zijn

Stel dat "Zijn" terug gebracht zou worden tot 1 enkel (basis) ding
Voor dat "ding" om te kunnen zijn zou er tenminste "ruimte" moeten zijn waarin het ding kan Zijn

Zijn en Ruimte zijn dus onlosmakelijk en ondeelbaar met elkaar verbonden en toch schijnbaar duaal

Zodra "ik" Zijn probeer te beschrijven, dus te vangen in woorden, splijt ik datgene dat onsplijtbaar is

Wanneer ik mijn aandacht op "het ding" richt wordt ik de ruimte waarin het bestaat
Wanneer ik mijn aandacht op "de ruimte" richt wordt ik het ding dat in de ruimte bestaat

Omdat ik "Zijn" ben, ben ik dus alle2, het ding zelf, en de ruimte waarin het bestaat

Is dit niet hoe wij onszelf in de kern ervaren?

Een ongrijpbare "Zelf", als quicksilver onmogelijk om te pakken

Zoek uzelve, vind uzelfe.... haha what a Joke ;-)

Relativiteit uitgelegd

Relativiteit is niet moeilijk te begrijpen, ik beschreef het alleen in het Engels ;P

Space=Time, this makes time a position.
Time is perceived as constantly changing positions.
Changing positions can only be observed by a conscious observer.
For something to be observed, LIGHT or lightspeed is needed to reflect back to the observer.
When the one observing (itself) travels at light speed [double meaning] the observer becomes light itself, and positions no longer seem to change at this point time comes to a halt and all merges into One.

Universum

Universum

Uni-ver-sum
Één tot zijn
Eenheid van zijn
Één zijn

Één ik ben (sum)
Ik maak alles één

Uni-versum
Één lied

Waarnemen

Waarnemen is een mooi woord, letterlijk: "iets voor waar aannemen", dit reflecteert ook meteen de kern van dualiteit: een waarnemer en datgene dat waargenomen wordt, schijnbaar 2 entiteiten, maar..... is dit waar?

Zou er iets zijn als er geen waarnemer was?
Als je hier dieper op ingaat dat kun je misschien de onzin en tegelijkertijd de humor van deze gedachte inzien.
De waarnemer en het waargenomene zijn niet van elkaar te scheiden, net zoals de vader de zoon maakt en de zoon de vader.
je zou dus kunnen zeggen, en volgens mij doen ze dat ook in de quantummechanica, dat de waarnemer creëert, daar waar de aandacht naartoe gaat ontstaat iets, de waarnemer heeft scheppingskracht...

Waar begint dit alles?

Begint dit niet bij de eerste notie van, of gedachte aan een (separate, afgescheiden) entiteit, namelijk "ik"

Het idee van een individuele entiteit, een "ik", kan alleen standhouden als er een contrast is met iets wat "niet ik" is.

IK <-> NIET IK

Zie hier dualiteit....

De "ik" die ik denk dat ik ben, al datgene waarvan ik geloof dat het mij definieert, de afscheiding van "de rest", het externe dat mij bedreigt, is dat allemaal wel waar? Of neem neem ik een gedachte, een idee, een illusie voor "waar aan"? ;-)