Mental loop
We judge,…. that is what we do, it means nothing unless we give meaning to it by believing it is true, that there really is a profound “right or wrong”, like an invisible universal standard that applies to all of us……this is the power of thought, seeing things that just aren’t there.
Our judgement is the source of unhappiness, when things don’t appear as (we think) they should be.
Funny thing is that it is thinking itself, that creates this unhappiness, and by its relentless “chatter” it almost convinces us that the external “failure” we think to see is the source of the unhappiness,……but in reality it is the other way round….
To gain more power, thinking enters a loop, a vicious circle, …..it starts judging its own judging….
This is a perfect recipe for a depression to kick in ….. uncontrollable thinking: a Mental Loop.
Link to the original post on Google+
Thursday, May 31, 2012
Death
Death
What is death?.......
I can see death bodies, I can see shapes change, .......but I can't see death....
Surely I have a concept of what death is,......it always appears to happen to "an other", an "object" outside of me.....
So death only can be witnessed by a "me"..... "me" being the concept of a person...
Would there be death without "me"?
If "me" ceases to be, would this also end the concept of death?
Link to the original post on Google+
What is death?.......
I can see death bodies, I can see shapes change, .......but I can't see death....
Surely I have a concept of what death is,......it always appears to happen to "an other", an "object" outside of me.....
So death only can be witnessed by a "me"..... "me" being the concept of a person...
Would there be death without "me"?
If "me" ceases to be, would this also end the concept of death?
Link to the original post on Google+
Wednesday, November 30, 2011
The illusion of “positive thinking”
We are told to think “positive”, we are told to have “happy” thoughts, and the reason for this is: that our thoughts are picked up by the universe, and so we, ourselves, create what we focus on.
This is, in a nutshell, a popular concept, a set of beliefs, that a lot of people take to be true these days…….but is it?
It has a nice ring to it: “think positive and nice things will happen”, it brings about a feeling of being in control, and “a way out” of our unhappy, unfulfilling, non-perfect life’s.
But what is at the core of this all? At the core of this concept?
Doesn’t it all start with a judgement? A judgment about life as it is, right here, right now?
Don’t we judge life as “unwanted”, “undesirable” and “not right” as it is (right here, right now)?
In fact isn’t it a rejection of life itself, as it enfolds itself, to and through us?
We are life, we live, we are “it”, so isn’t it a rejection of ourselves?
The illusion of positive thinking is rooted in a thought construct, a set of beliefs and rules, put together by our “mind”, nothing wrong with that, but it tends to distract our attention away from what we are, to “an external world”, we (mind) oppose rules upon the world, we make demands on life itself…….here is where the confusion starts, in a way, we want to master ourselves……
There is no doubt that thoughts are creative, but what do they create, not merely more illusions? We see what we expect to see, what we focus on, but does that make it true? Or is this more self-deceive?
The concept of “positive” can only be by the mercy of the opposite “negative”, rooted in right / wrong, judgement (conscious or sub-conscious judgement). There is no way out of this, the concept of “me” can only exist if this “me” has a counterpart: “not-me”…..
So “me” and “not-me” are making up the world…..the world we create, it is the core of dualism ;-)
Would there be any use in “thinking positively”? Of course, it would matter to a “me”, but therefore it doesn’t mean it bears any truth……it would keep us tied to the world of concepts, which is imagination …..
An other matter is to live the life that you are, we already are “that” positive and negative ;-)
This is, in a nutshell, a popular concept, a set of beliefs, that a lot of people take to be true these days…….but is it?
It has a nice ring to it: “think positive and nice things will happen”, it brings about a feeling of being in control, and “a way out” of our unhappy, unfulfilling, non-perfect life’s.
But what is at the core of this all? At the core of this concept?
Doesn’t it all start with a judgement? A judgment about life as it is, right here, right now?
Don’t we judge life as “unwanted”, “undesirable” and “not right” as it is (right here, right now)?
In fact isn’t it a rejection of life itself, as it enfolds itself, to and through us?
We are life, we live, we are “it”, so isn’t it a rejection of ourselves?
The illusion of positive thinking is rooted in a thought construct, a set of beliefs and rules, put together by our “mind”, nothing wrong with that, but it tends to distract our attention away from what we are, to “an external world”, we (mind) oppose rules upon the world, we make demands on life itself…….here is where the confusion starts, in a way, we want to master ourselves……
There is no doubt that thoughts are creative, but what do they create, not merely more illusions? We see what we expect to see, what we focus on, but does that make it true? Or is this more self-deceive?
The concept of “positive” can only be by the mercy of the opposite “negative”, rooted in right / wrong, judgement (conscious or sub-conscious judgement). There is no way out of this, the concept of “me” can only exist if this “me” has a counterpart: “not-me”…..
So “me” and “not-me” are making up the world…..the world we create, it is the core of dualism ;-)
Would there be any use in “thinking positively”? Of course, it would matter to a “me”, but therefore it doesn’t mean it bears any truth……it would keep us tied to the world of concepts, which is imagination …..
An other matter is to live the life that you are, we already are “that” positive and negative ;-)
Wednesday, November 23, 2011
I am that
I am “this”, I am “that”, are all expressions of the need to feel special, to distinguish yourself from “the rest”, …… funny thing is that we overlook how this is pointing away from the one thing we all share: the “I am”
Wednesday, November 16, 2011
The illusion of being special
Specialness is a contradictio in terminis
If every-one is special then no-one is ;-)
Specialness can only be.....in-relation-to....
This "being-in-relation-to" is no more or less "relative"
And what is relative, bears no truth......
The part, in the sentences above, that I left out, is the one thing that specialness needs the most: (a) ME.
It is the “ME” part that brings specialness into “being”, but this is a relative reality……
But to a “ME” it works the other way round to,….the “ME” sees (creates) a special reality and makes it “personal” by putting itself in the middle,……
So without “specialness” there would be no “ME” ……
But, argues the “ME”: I am, I exist, there is definitely a “ME” …….a seemingly contradiction no?
Until we start investigating this “ME”, the “ME” that does all of the talking, the reasoning, the thinking, the “ME” that we so easily mistake ourselves to be……
------
The use of words, in itself, limits us......it can only be used as a tool to point to something, that only can be talked a bout in a conceptual way, until you can relate to it in your own experience......
And we can use the tools differently, all in favor of our own particular needs.
We are all "special" and we are all not, I see no contradiction here, do you?
Does nature discriminate?
Only to "ME", things, occurrences seem to be unfair......but does this make it to be true? Isn't it not just a relative view of a "separate me"?
So "Specialness" holds the key to both separation and unification, we all are special, unique......and in the same time, because it applies to all of us, it unites us into ONE BEING......as in "BEING ONE".
Don't we all share the ONE life? Was there a time we were disconnected from life?.......In time we always were (a life) alive.
Was the start of the "special you" not a merge between an already alive sperm and an alive egg?
Life was there all the time, we are IT ;-)
If every-one is special then no-one is ;-)
Specialness can only be.....in-relation-to....
This "being-in-relation-to" is no more or less "relative"
And what is relative, bears no truth......
The part, in the sentences above, that I left out, is the one thing that specialness needs the most: (a) ME.
It is the “ME” part that brings specialness into “being”, but this is a relative reality……
But to a “ME” it works the other way round to,….the “ME” sees (creates) a special reality and makes it “personal” by putting itself in the middle,……
So without “specialness” there would be no “ME” ……
But, argues the “ME”: I am, I exist, there is definitely a “ME” …….a seemingly contradiction no?
Until we start investigating this “ME”, the “ME” that does all of the talking, the reasoning, the thinking, the “ME” that we so easily mistake ourselves to be……
------
The use of words, in itself, limits us......it can only be used as a tool to point to something, that only can be talked a bout in a conceptual way, until you can relate to it in your own experience......
And we can use the tools differently, all in favor of our own particular needs.
We are all "special" and we are all not, I see no contradiction here, do you?
Does nature discriminate?
Only to "ME", things, occurrences seem to be unfair......but does this make it to be true? Isn't it not just a relative view of a "separate me"?
So "Specialness" holds the key to both separation and unification, we all are special, unique......and in the same time, because it applies to all of us, it unites us into ONE BEING......as in "BEING ONE".
Don't we all share the ONE life? Was there a time we were disconnected from life?.......In time we always were (a life) alive.
Was the start of the "special you" not a merge between an already alive sperm and an alive egg?
Life was there all the time, we are IT ;-)
Saturday, October 29, 2011
Self deceit
Self deceit is a wondrous thing, in essence it represents the very basis of existence.
To me, I see the humor imbedded in the words itself, it is right in our face ;-)
Let me explain what I mean:
It begins with reading the words “Self Deceive”, the most common way to read it, and the meaning we usually give to it is: “a Self” being deceived…….
This could raise some questions, like:
Who would be the one doing the deceiving part?
Who would be deceived?
And why would one deceive one-self?
Reading these two questions carefully, could make us aware of the key words being used, namely: One, Self, Oneself
Confusion starts very easily when you mix these words up, as we do all the time…
A seemingly singular entity falls apart in “one” and “self” and presents itself as “Itself”
To me, it is the other way round, the opposite to how we normally read it: it is “the self” doing the deceiving……”the self” that brings about the veil of illusion to cover up “the One”
“The One” being the awareness that we are, and “the self” being the construct that we think we are made of, the construct that we made up “ourselves”….. :-)
“One” points to awareness, consciousness, being….truth
“self” points to character, life experiences, body, status, past and future…..illusion
Hard to untangle? Maybe?, but no harder for me then it is for you or Arunja...
Maybe listen more closely? Pay more attention to what we feel? The inner guide?
To me, I see the humor imbedded in the words itself, it is right in our face ;-)
Let me explain what I mean:
It begins with reading the words “Self Deceive”, the most common way to read it, and the meaning we usually give to it is: “a Self” being deceived…….
This could raise some questions, like:
Who would be the one doing the deceiving part?
Who would be deceived?
And why would one deceive one-self?
Reading these two questions carefully, could make us aware of the key words being used, namely: One, Self, Oneself
Confusion starts very easily when you mix these words up, as we do all the time…
A seemingly singular entity falls apart in “one” and “self” and presents itself as “Itself”
To me, it is the other way round, the opposite to how we normally read it: it is “the self” doing the deceiving……”the self” that brings about the veil of illusion to cover up “the One”
“The One” being the awareness that we are, and “the self” being the construct that we think we are made of, the construct that we made up “ourselves”….. :-)
“One” points to awareness, consciousness, being….truth
“self” points to character, life experiences, body, status, past and future…..illusion
Hard to untangle? Maybe?, but no harder for me then it is for you or Arunja...
Maybe listen more closely? Pay more attention to what we feel? The inner guide?
Monday, September 26, 2011
Whitout me nothing exists
This sentence, to me, includes it all....literally
It is an very powerful statement, very clear and confusing in the same time....
When you look at it at an superficial level it might come across as a bombastic, egocentric quote, like saying that you are the centre of the universe. For the reader this can evoke a sense of resistance because it seems that all the rest of us are being dismissed, this goes against our deepest feeling of being, and our own experience that we, ourselves, are the centre of the universe....
So this statement is seemingly full of contradiction....but is it really?
How can we read it?
I can read it like:
without me being present, nothing will be in existence (like when you are in dreamless sleep?)
or
when I die all of existence will cease
or
without "a me" (being the concept of a person) no other thing will be conceptualised and therefore will not come into existence
or I can read it like this:
without “a me” no-thing gets room to come into existence (meaning it does comes into existence)
So it’s about “me”, “no-thing” and “existence”….
These 3 words, with their seemingly different meaning, make me happy and laughing with a big smile….hahaha what a joke, these 3 words are in fact 1 and the same!
Me, being no-thing in existence…..
I can’t get closer to truth then this <3
It is an very powerful statement, very clear and confusing in the same time....
When you look at it at an superficial level it might come across as a bombastic, egocentric quote, like saying that you are the centre of the universe. For the reader this can evoke a sense of resistance because it seems that all the rest of us are being dismissed, this goes against our deepest feeling of being, and our own experience that we, ourselves, are the centre of the universe....
So this statement is seemingly full of contradiction....but is it really?
How can we read it?
I can read it like:
without me being present, nothing will be in existence (like when you are in dreamless sleep?)
or
when I die all of existence will cease
or
without "a me" (being the concept of a person) no other thing will be conceptualised and therefore will not come into existence
or I can read it like this:
without “a me” no-thing gets room to come into existence (meaning it does comes into existence)
So it’s about “me”, “no-thing” and “existence”….
These 3 words, with their seemingly different meaning, make me happy and laughing with a big smile….hahaha what a joke, these 3 words are in fact 1 and the same!
Me, being no-thing in existence…..
I can’t get closer to truth then this <3
Friday, February 4, 2011
RelativiTIJD
Ons leven lijkt geregeerd te worden door Tijd.
Tijd lijkt zich aan ons voor te doen als de opeenvolging van opzichzelfstaande gebeurtenissen, een stroom vanuit een verleden naar "de toekomst".
Als we naar onze tijdsbeleving kijken dan heeft iedereen wel eens de ervaring gehad dat de tijd soms sneller (als je iets leuks doet), en soms tergend langzaam (als je in de stoel bij de tandarts ligt) lijkt te gaan. Tijd lijkt zich dus in onze eigen ervaring ook relatief te gedragen. In de algemene relativiteitstheorie wordt het relatieve karakter van Tijd gekoppeld aan de positie van de waarnemer, de waarneming is relatief voor de waarnemer, in feite zeg je dan dat de waarnemer de voortbrenger van de waarneming is, het relatieve karakter van de waarneming is direct ook een synoniem voor illusie (Maya). Iets wat relatief is kan geen waarheid zijn, waarheid is altijd onveranderlijk, heeft geen tegendeel en is niet afhankelijk van de waarnemer. "Kijk" hier eens naar en "zie" wat het met je doet....
Ook hier wordt de parallel tussen de wetenschap en de esoterie duidelijk, het maakt namelijk niet uit hoe en waar je de waarheid zoekt, ze is altijd hetzelfde en onveranderlijk, iedere weg leidt uiteindelijk naar die ene waarheid.
De illusie zit hem in het feit dat wij denken dat wij onder invloed van de tijd staan, terwijl dat in werkelijkheid andersom is...
Tijd is het instrument waarmee ons denken (onze persoonlijkheid of ego) iedere keer
zijn eigen sterfelijkheid en zwakte aan zichzelf bewijst. Kijk hier maar eens beter naar, kijk eens in jezelf, in je eigen ervaring.....
Is verleden niets anders dan een mentaal beeld wat je vasthoud? En is "toekomst" niet precies eender? Kun jij je herinneren dat je er niet was? Wanneer begon je "er te zijn"?
Wat zou een mensenleven, als portie tijd gezien, betekenen in een oneindig, onvoorstelbaar groot heelal? Het heelal dat wij aanschouwen biedt ons een blik in het verleden (het licht heeft namelijk tijd nodig om ons te bereiken), deze argumentatie wordt als bewijs naar voren gebracht dat er echt zo iets als tijd bestaat. Maar in feite zegt het maar één ding: er is geen tijd, in het nu wordt ik dus omgeven door het verleden, iets wat niet meer is (bv het licht van een ster die misschien niet meer bestaat), in werkelijkheid is de tijd nooit begonnen en nooit geëindigd, alleen de droom van Tijd....
Tijd lijkt zich aan ons voor te doen als de opeenvolging van opzichzelfstaande gebeurtenissen, een stroom vanuit een verleden naar "de toekomst".
Als we naar onze tijdsbeleving kijken dan heeft iedereen wel eens de ervaring gehad dat de tijd soms sneller (als je iets leuks doet), en soms tergend langzaam (als je in de stoel bij de tandarts ligt) lijkt te gaan. Tijd lijkt zich dus in onze eigen ervaring ook relatief te gedragen. In de algemene relativiteitstheorie wordt het relatieve karakter van Tijd gekoppeld aan de positie van de waarnemer, de waarneming is relatief voor de waarnemer, in feite zeg je dan dat de waarnemer de voortbrenger van de waarneming is, het relatieve karakter van de waarneming is direct ook een synoniem voor illusie (Maya). Iets wat relatief is kan geen waarheid zijn, waarheid is altijd onveranderlijk, heeft geen tegendeel en is niet afhankelijk van de waarnemer. "Kijk" hier eens naar en "zie" wat het met je doet....
Ook hier wordt de parallel tussen de wetenschap en de esoterie duidelijk, het maakt namelijk niet uit hoe en waar je de waarheid zoekt, ze is altijd hetzelfde en onveranderlijk, iedere weg leidt uiteindelijk naar die ene waarheid.
De illusie zit hem in het feit dat wij denken dat wij onder invloed van de tijd staan, terwijl dat in werkelijkheid andersom is...
Tijd is het instrument waarmee ons denken (onze persoonlijkheid of ego) iedere keer
zijn eigen sterfelijkheid en zwakte aan zichzelf bewijst. Kijk hier maar eens beter naar, kijk eens in jezelf, in je eigen ervaring.....
Is verleden niets anders dan een mentaal beeld wat je vasthoud? En is "toekomst" niet precies eender? Kun jij je herinneren dat je er niet was? Wanneer begon je "er te zijn"?
Wat zou een mensenleven, als portie tijd gezien, betekenen in een oneindig, onvoorstelbaar groot heelal? Het heelal dat wij aanschouwen biedt ons een blik in het verleden (het licht heeft namelijk tijd nodig om ons te bereiken), deze argumentatie wordt als bewijs naar voren gebracht dat er echt zo iets als tijd bestaat. Maar in feite zegt het maar één ding: er is geen tijd, in het nu wordt ik dus omgeven door het verleden, iets wat niet meer is (bv het licht van een ster die misschien niet meer bestaat), in werkelijkheid is de tijd nooit begonnen en nooit geëindigd, alleen de droom van Tijd....
Wednesday, November 3, 2010
Atom
Afgelopen week een leuke documentaire gezien op BBC4. Het ging over de zoektocht van de wetenschap naar het kleinste deeltje, of beter gezegd de zoektocht naar de meest elementaire bouwstenen van materie. Prachtig om te zien hoe de wetenschap en allerlei knappe koppen het mysterie van het bestaan proberen te ontrafelen.
Tevens wordt er geprobeerd om te komen tot één universele beschrijving van de werkelijkheid en is het doel om de verschillende natuurkundige theorieën te verenigen in 1 alles omvattend geheel.
Vele wetenschappers over de hele wereld houden zich dagelijks bezig met onderzoekingen om maar een verklaring te kunnen vinden voor al wat is. Gaande weg de documentaire werd ik steeds vrolijker en blijer toen ik zag wat er zich op dit hoogste wetenschappelijk niveau allemaal afspeelt. Het doel om de werkelijkheid te beschrijven met ingewikkelde wiskundige formules is al een hele opgave, maar als je dan ziet dat iedere ontdekking weer een nieuwe vraag oproept en met wat voor verklaringen deze zeer geleerde, rationele mensen dan komen dan kan ik het niet helpen om in een onbedaarlijk lachen uit te barsten.
Een paar voorbeelden:
Materie heeft een tegenhanger welke zijn inverse zelf is: antimaterie (het bestaan van antimaterie is aangetoond).
Van het vacuüm dachten wij altijd dat die ruimte volledig leeg en materieloos is, niets blijkt minder waar, in dat zelfde niets blijkt het te bruisen van de activiteit, er ontspruiten continue nieuwe processen, deeltjes die net zo snel weer ophouden te bestaan, als in een soort oersoep zonder inhoud die alles met elkaar verbind.
Een andere constatering is dat er deeltjes zijn waarvan de positie niet vaststaat tot dat we die gaan meten, met andere woorden: pas als er een waarnemer zijn aandacht op het deeltje richt (meten) krijgt het een vaste positie, in ieder ander geval kan het zich over in het hele universum bevinden. De verklaring die hiervoor gegeven wordt is dat er zeer waarschijnlijk "parallelle universa" zijn.
Het leuke is dat wat ik hier zie, namelijk: dat via welke weg je ook naar waarheid zoekt de waarheid onveranderlijk is en dat het niet anders kan dat we altijd bij de ene waarheid uit komen.
De parallel tussen de wetenschap en esoterische is geweldig:
Alles ontstaat uit het niets.
Alles is één en verbonden.
Het zelf, de waarnemer, is de schepper.
Aan het eind van de documentaire merkte de presentator op dat hijzelf ook bestaat uit dezelfde deeltjes, atomen, die overal in het universum voorkomen, en hoe wonderlijk dat wel niet is. Geweldig wat een humor! Zelf had hij volgens mij niet helemaal in de gaten wat zijn opmerking impliceert, namelijk niets meer en niets minder dan dat het onderwerp van al het onderzochte dus het "Zelf" is. Atomen onderzoeken atomen.
Ook hier is dus het Zelf, wat één en ongedeeld is, opzoek naar zichzelf. Wetenschap is dus niets anders dan een andere manier van meditatie, wat in de kern Zelf-onderzoek is. De uiteindelijke conclusies liggen al vast......
Tevens wordt er geprobeerd om te komen tot één universele beschrijving van de werkelijkheid en is het doel om de verschillende natuurkundige theorieën te verenigen in 1 alles omvattend geheel.
Vele wetenschappers over de hele wereld houden zich dagelijks bezig met onderzoekingen om maar een verklaring te kunnen vinden voor al wat is. Gaande weg de documentaire werd ik steeds vrolijker en blijer toen ik zag wat er zich op dit hoogste wetenschappelijk niveau allemaal afspeelt. Het doel om de werkelijkheid te beschrijven met ingewikkelde wiskundige formules is al een hele opgave, maar als je dan ziet dat iedere ontdekking weer een nieuwe vraag oproept en met wat voor verklaringen deze zeer geleerde, rationele mensen dan komen dan kan ik het niet helpen om in een onbedaarlijk lachen uit te barsten.
Een paar voorbeelden:
Materie heeft een tegenhanger welke zijn inverse zelf is: antimaterie (het bestaan van antimaterie is aangetoond).
Van het vacuüm dachten wij altijd dat die ruimte volledig leeg en materieloos is, niets blijkt minder waar, in dat zelfde niets blijkt het te bruisen van de activiteit, er ontspruiten continue nieuwe processen, deeltjes die net zo snel weer ophouden te bestaan, als in een soort oersoep zonder inhoud die alles met elkaar verbind.
Een andere constatering is dat er deeltjes zijn waarvan de positie niet vaststaat tot dat we die gaan meten, met andere woorden: pas als er een waarnemer zijn aandacht op het deeltje richt (meten) krijgt het een vaste positie, in ieder ander geval kan het zich over in het hele universum bevinden. De verklaring die hiervoor gegeven wordt is dat er zeer waarschijnlijk "parallelle universa" zijn.
Het leuke is dat wat ik hier zie, namelijk: dat via welke weg je ook naar waarheid zoekt de waarheid onveranderlijk is en dat het niet anders kan dat we altijd bij de ene waarheid uit komen.
De parallel tussen de wetenschap en esoterische is geweldig:
Alles ontstaat uit het niets.
Alles is één en verbonden.
Het zelf, de waarnemer, is de schepper.
Aan het eind van de documentaire merkte de presentator op dat hijzelf ook bestaat uit dezelfde deeltjes, atomen, die overal in het universum voorkomen, en hoe wonderlijk dat wel niet is. Geweldig wat een humor! Zelf had hij volgens mij niet helemaal in de gaten wat zijn opmerking impliceert, namelijk niets meer en niets minder dan dat het onderwerp van al het onderzochte dus het "Zelf" is. Atomen onderzoeken atomen.
Ook hier is dus het Zelf, wat één en ongedeeld is, opzoek naar zichzelf. Wetenschap is dus niets anders dan een andere manier van meditatie, wat in de kern Zelf-onderzoek is. De uiteindelijke conclusies liggen al vast......
Tuesday, October 26, 2010
Wat is waarheid? Wat is waar?
Hoe weet je nou of iets waarheid is en wat niet?
Het lijkt een simpele vraag, maar als je er eens goed naar kijkt dan kom je misschien tot de ontdekking dat waarheid kennen niet iets is wat je met je verstand, je denken doet.
Het verbaasd mij vaak hoeveel energie mensen investeren in het verdedigen van "de waarheid", waarom zou je dat doen?
Als iets waar is dat toch vaststaand? Iets is niet zo-nu-en-dan waar, of soms wel en dan weer niet. Ook is waarheid niet afhankelijk van de waarnemer, waarheid is waar, kent geen tegendeel en is absoluut. Waarom zou je het dan moeten verdedigen? Kun je waarheid soms kwijt raken? kan het veranderen?
Dit lijkt misschien een woordspelletje, en je kunt argumenteren dat waarheid voor iedereen anders is, dat waarheid "gekleurd" is, jouw of mijn waarheid. Als dat zou zou zijn dan bestaat er geen waarheid, alleen complete chaos zoals in een spel waar de regels ieder moment kunnen veranderen.
Is dit niet de manier waarop veel mensen het leven ervaren? Als mens, zijnde overgeleverd aan gebeurtenissen en ervaringen, gevoelens waar niemand invloed op heeft? Deze chaos is de bron voor veel onrust, onzekerheid en angst in een mensenleven.
Om waarheid te kennen zou je je kunnen richten op de basiskenmerken van waarheid, bijvoorbeeld:
Waarheid is simpel en ongecompliceerd
Waarheid is duidelijk, helder en licht
Waarheid geeft altijd een gevoel van herkenning, zoiets van: "dat heb ik altijd al geweten"
Waarheid is onveranderlijk en constant
Waarheid is de bron van rust en kalmte, een gevoel dat alles OK is
Waarheid oordeelt niet
Waarheid is voor iedereen altijd beschikbaar
Waarheid is
Het lijkt een kunst in het leven te zijn om waarheid te herkennen, die stabiele factor, ondertoon, de ruimte waarin alles zich manifesteert.
Volgens de Bhagavad Gita wordt onze visie versluierd (Maya) en hebben wij onderscheidingsvermogen nodig.
Op het moment dat we onze gedachten, denken kunnen zien voor wat ze werkelijk zijn, als wolken in de lucht, zonder enige substantie, samenhang of betekenis, en
we het onderscheid tussen denken en gewaarzijn ervaren wordt onze ware visie hersteld. (Burt Harding verduidelijkt dit zo: http://www.youtube.com/watch?v=Mn4N5thGHU0)
Een manier om het onderscheid tussen gedachten en gewaarzijn te ervaren is jezelf bestuderen, wat gebeurt in in jou? Jezelf als studieobject nemen lijkt heel logisch maar is een bewuste stap om te zetten, zeker als je de studie gaat benoemen: meditatie.
Het woord meditatie schikt veel mensen af, het roept vaak direct associaties op met zweverigheid en een link met het oosten. Meditatie is niets anders dan jouw aandacht op iets anders richten dan de schijnbare "buiten wereld" je richt je aandacht op jezelf, wat er zich in jou afspeeld.
Je hoeft er geen speciale houding voor aan te nemen, paarse kleren te dragen, naar Tibet te gaan of een dieet te volgen, je kunt het altijd en overal doen. De wereld is altijd daar waar jij bent en speelt zich altijd alleen in jou af. Hier bevind zich de sleutel tot directe ervaring.
Toch is ook de "buiten wereld" gebonden aan waarheid, alles wat vorm heeft is tijdelijk en er lijkt maar één absolute factor te zijn: de lichtsnelheid.
Ook hier zie ik weer een prachtige overeenkomst met wat je kunt ontdekken in jezelf.
Licht: absoluut in snelheid direct gelinkt aan tijd, als je de lichtsnelheid benaderd komt de tijd tot stilstand, misschien kun je in jezelf ontdekken wat jouw kern is: licht, jij bent het ene zelf, absoluut en tijdloos!
Het lijkt een simpele vraag, maar als je er eens goed naar kijkt dan kom je misschien tot de ontdekking dat waarheid kennen niet iets is wat je met je verstand, je denken doet.
Het verbaasd mij vaak hoeveel energie mensen investeren in het verdedigen van "de waarheid", waarom zou je dat doen?
Als iets waar is dat toch vaststaand? Iets is niet zo-nu-en-dan waar, of soms wel en dan weer niet. Ook is waarheid niet afhankelijk van de waarnemer, waarheid is waar, kent geen tegendeel en is absoluut. Waarom zou je het dan moeten verdedigen? Kun je waarheid soms kwijt raken? kan het veranderen?
Dit lijkt misschien een woordspelletje, en je kunt argumenteren dat waarheid voor iedereen anders is, dat waarheid "gekleurd" is, jouw of mijn waarheid. Als dat zou zou zijn dan bestaat er geen waarheid, alleen complete chaos zoals in een spel waar de regels ieder moment kunnen veranderen.
Is dit niet de manier waarop veel mensen het leven ervaren? Als mens, zijnde overgeleverd aan gebeurtenissen en ervaringen, gevoelens waar niemand invloed op heeft? Deze chaos is de bron voor veel onrust, onzekerheid en angst in een mensenleven.
Om waarheid te kennen zou je je kunnen richten op de basiskenmerken van waarheid, bijvoorbeeld:
Waarheid is simpel en ongecompliceerd
Waarheid is duidelijk, helder en licht
Waarheid geeft altijd een gevoel van herkenning, zoiets van: "dat heb ik altijd al geweten"
Waarheid is onveranderlijk en constant
Waarheid is de bron van rust en kalmte, een gevoel dat alles OK is
Waarheid oordeelt niet
Waarheid is voor iedereen altijd beschikbaar
Waarheid is
Het lijkt een kunst in het leven te zijn om waarheid te herkennen, die stabiele factor, ondertoon, de ruimte waarin alles zich manifesteert.
Volgens de Bhagavad Gita wordt onze visie versluierd (Maya) en hebben wij onderscheidingsvermogen nodig.
Op het moment dat we onze gedachten, denken kunnen zien voor wat ze werkelijk zijn, als wolken in de lucht, zonder enige substantie, samenhang of betekenis, en
we het onderscheid tussen denken en gewaarzijn ervaren wordt onze ware visie hersteld. (Burt Harding verduidelijkt dit zo: http://www.youtube.com/watch?v=Mn4N5thGHU0)
Een manier om het onderscheid tussen gedachten en gewaarzijn te ervaren is jezelf bestuderen, wat gebeurt in in jou? Jezelf als studieobject nemen lijkt heel logisch maar is een bewuste stap om te zetten, zeker als je de studie gaat benoemen: meditatie.
Het woord meditatie schikt veel mensen af, het roept vaak direct associaties op met zweverigheid en een link met het oosten. Meditatie is niets anders dan jouw aandacht op iets anders richten dan de schijnbare "buiten wereld" je richt je aandacht op jezelf, wat er zich in jou afspeeld.
Je hoeft er geen speciale houding voor aan te nemen, paarse kleren te dragen, naar Tibet te gaan of een dieet te volgen, je kunt het altijd en overal doen. De wereld is altijd daar waar jij bent en speelt zich altijd alleen in jou af. Hier bevind zich de sleutel tot directe ervaring.
Toch is ook de "buiten wereld" gebonden aan waarheid, alles wat vorm heeft is tijdelijk en er lijkt maar één absolute factor te zijn: de lichtsnelheid.
Ook hier zie ik weer een prachtige overeenkomst met wat je kunt ontdekken in jezelf.
Licht: absoluut in snelheid direct gelinkt aan tijd, als je de lichtsnelheid benaderd komt de tijd tot stilstand, misschien kun je in jezelf ontdekken wat jouw kern is: licht, jij bent het ene zelf, absoluut en tijdloos!
Subscribe to:
Posts (Atom)